Talk1:: เมื่อกี๊หัวปั่นกับCSS อย่างแรง....แทบอ๊วกออกมาเป็นBG=_= ...
กว่าจะลงได้...นั่งงมหอยงมโข่งอยู่ตั้งนาน
พอเหอะ...เข้าเรื่อง
ไม่ใช่สาวกอย่าลากลงไปอ่าน ขอร้อง!!!
..
.
.
.
[BLEACH::Fiction]
Title::The Protector::
Author::Nuttsuki
Rate:: ตอนนี้ไม่เรตเน้อ
Pairing:: who?xIchigo.....อ่านตอนนี้จบบางคนอาจจิ้นไกล...
Talk :: เปลี่ยนธีม&เฮด...เฮดทำเอง หุหุ=_= มั่วโคตรเยย ส่วนธีม ก็กะลังWork in progress(กะลังทำนั่นเอง) ขอใช้อันนี้แก้ขัดไปก่อนละกานน
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
หากตัวตนของข้ามันแจ่มชัดขึ้นเพราะความเศร้าของเจ้า...
ให้ข้าหายไปเสียยังดีกว่า...
แต่มันก็คงจะดีกว่านั้น...หากข้าสามารถเติบโต...
...เติบโตไปพร้อมๆกับความสุขของเจ้า
แต่มันคงเป็นเพียงความหวังลมๆแล้งๆ....ที่ไม่มีวันเป็นจริง...
ใช่ไหม?
...............................................................................................................
เส้นผมสีส้มไหวลู่เบาๆเมื่อเจ้าของค่อยๆรู้สึกตัว ก่อนเปลือกตาบางจะค่อยๆเผยอขึ้นอย่างช้าๆ...
ความมืดที่ยังไม่มีทีท่าจะจางลงไป บ่งบอกว่าเวลายังล่วงผ่านไม่นานนัก ร่างบางขยับกายลุกขึ้น ก่อนจะใช้มือข้างขวาประคองแขนซ้ายขึ้นมา
สัมผัสแผ่วเบาจากมือขวาลูบผ่านรอยแผลที่มีเลือดไหลซึม เพียงพริบตาเดียว ปากแผลก็สมานตัวอย่างน่าอัศจรรย์พร้อมกับเลือดที่หยุดไหล...
ความสามารถที่น่าอัศจรรย์นี้ มันเกิดขึ้นได้อย่างไร และตั้งแต่เมื่อไหร่
ตัวเขาเองก็ไม่อาจจะรับรู้ได้
แม้โลหิตจากข้อมือจะหยุดไหลไปแล้ว แต่รอยเลือดที่แห้งเกรอะกรังก็ยังปรากฎประปรายติดลำแขน พื้นห้องก็มีเลือดเประอเปื้อน อีกทั้งกลิ่นคาวเลือดที่โชยมาแตะจมูกเบาๆยังบ่งบอกได้ดีว่า หากรักษาช้ากว่านี้อีกนิด ลมหายใจของร่างกายนี้คงจะขาดห้วงไปเสียแล้ว
เขารีบลุกขึ้นจัดการทำความสะอาดทุกอย่างเหมือนดั่งเช่นทุกครั้งที่เขาเคยทำ...จนกระทั้งไม่หลงเหลือรอยโลหิตและกลิ่นคาวอีก
เด็กหนุ่มนั่งเหม่อมองไปทางประตูเนิ่นนาน จนกระทั่งรู้สึกได้ถึงแสงจันทร์ที่สะท้อนเข้ามาเป็นสีนวลอ่อนๆ ใบหน้างามก็ค่อยๆหันเหไปตามทิศทางของแสง
เพียงครู่เดียวที่แววตาสะท้อนกับแสงจันทร์ หากมีใครที่เคยรู้จักเจ้าตัวแล้วได้มาเห็นก็คงจะตกใจไม่น้อย
...นัยน์เนตรที่ควรจะเป็นสีน้ำตาลสว่างใส
...กลับกลายเป็นสีขุ่นๆที่หมองมัว
ผิวนวลที่ปกติจะเป็นสีน้ำผึ้งดูเป็นธรรมชาติ บัดนี้กลับซีดขาวราวกับไม่ใช่มนุษย์ เด็กหนุ่มกระชับผ้าห่มในมือแน่นราวกับจะฉีกมันให้ขาดเสียคามือ
"อีกแล้วหรือ? คุโรซากิ อิจิโกะ...อีกครั้งแล้วที่ข้าต้องมารักษาบาดแผลให้กับเจ้า"
เขาพึมพำแผ่วเบา แต่กระนั้น กระแสเสียงก็ยังสะท้อนก้องไปมา อาจเป็นเพราะความเงียบสงัดยามมืด เพราะตัวห้องที่ไม่โอ่อ่านัก หรือไม่ก็ทั้งสองอย่างที่ยังผลให้เกิดเสียงสะท้อนแว่วเข้าหู
เด็กหนุ่มล้มตัวลงนอนอีกครั้ง หวังเพียงให้นิทรารมณ์เข้าครอบงำ...
แต่ยิ่งนานยิ่งรู้สึกตาสว่าง เขาไม่รู้สึกง่วงดังเช่นทุกที จนกระทั่งเริ่มรู้สึกตัวถึงแสงสว่างอ่อนๆที่กระทบกับเปลือกตาบาง..แม้จะมองไม่เห็นดวงตะวัน แต่แสงสีสว่างที่สาดส่องเข้ามาพร้อมกับไออุ่นบางเบาก็ทำให้รับรู้ได้ไม่ยากว่ายามเช้ามาถึงแล้ว
เขารีบยันกายลุกขึ้นนั่ง ก่อนมองสำรวจไปรอบๆ นัยนาสีควันบุหรี่ฉายชัดถึงความฉงน
....ทำไมเขาถึงไม่กลับไปอยู่เบื้องหน้าต้นไม้นั่นเหมือนดังทุกที....
.....แล้วใยวิญญาณอีกดวงหนึ่งในร่างนี้ถึงยังไม่มีสติสำนึกคืนมา....
"ทำไมเราถึงไม่สลับตัวกันเหมือนทุกทีล่ะ?"
เสียงหวานพึมพำแผ่วเบา เสียงที่ไม่ต่างจากร่างบางเจ้าของเรือนผมและดวงเนตรสีดะวัน...เสียงที่ยิ่งทำให้เขานึกถึง
...อิจิโกะ
....อิจิโกะ....
แม้จะพยายามร้องเรียกในจิตใจปานใด ก็ไม่มีปฏิกิริยาใดๆตอบกลับมา เด็กหนุ่มยิ่งใจคอไม่ดี ตามใบหน้าและผิวขาวซีดเริ่มชื้นเหงื่อ ดวงตาที่เคยมั่นคงเริ่มตื่นตระหนก
หรือว่าจิตใจของคนๆนั้นกำลังจะหายไป?
เป็นไปไม่ได้!
ไม่...ไม่มีทางที่เจ้าจะหายไปหรอกราชา!!
ใช่ ไม่มีทาง!
แต่ทำไมถึงยังไม่ออกมา?
ทำไมถึงหายไป?
ทำไม!! เจ้าจะหายไปไม่ได้
ทำไม...
ทำไมถึงทรมาณอย่างนี้นะ...
ทำไม???
"อึก.."
สองมือยกขึ้นกุมศรีษะที่เริ่มเจ็บร้าว ความคิดมากมายที่หลั่งไหลสับสนปนเปราวกับเขื่อนแตกเร่งให้เหงื่อกาลซึมผ่านผิวหนังออกมาจนเนื้อผ้าบางที่ปกปิดร่างกายเริ่มฉ่ำไปด้วยน้ำ....
อากาศค่อยๆเย็นลง พร้อมกับลำแสงที่ค่อยๆมืดลง หยดน้ำน้อยใหญ่เริ่มโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า ราวกับท้องนภากำลังร่ำไห้ให้กับโชคชะตาแสนเศร้าที่มนุษย์มากมายต้องพานพบ
ดวงเนตรคู่งามทอดมองไปข้างหน้าอีกครั้ง จนกระทั่งความผิดปกติบางอย่างทำให้เจ้าของดวงตารู้สึกตัว
บานประตูไหวช้า...ก่อนจะค่อยๆแง้มออก...
เผยให้เห็นร่างของคนที่เขาสุดแสนเคียดแค้น...
คนที่ช่วงชิงรอยยิ้มไปจากคนที่เขาแสนรัก
คนที่ช่วงชิงความสุขไปจากร่างบางที่เขาเพียรปกป้อง
คนที่ทำให้น้ำตาของร่างเล็กๆนั้นไหลรินไม่สิ้นสุด
....ปิศาจในคราบของมนุษย์ที่โสมม
"..ไง...โดนไปขนาดนั้นก็ยังดูสบายดีนี่ คงชินแล้วล่ะสิ...คุ้มเงินจริงๆ"
ร่างสูงเอ่ยได้แค่นั้นก็แค่นรอยยิ้มเยาะเย้ยตามแบบฉบับของตน ก่อนจะก้าวท้าวกลับออกไป
ความสุขสันต์ยามกลางวันคือการตอกย้ำร่างนั้นให้เจ็บปวด
ความรื่นรมย์ยามราตรี...เขาก็ยังตักตวงจากเด็กคนนั้นได้อีก
.....เช่นนี้คงไม่อาจเอ่ยคำใดนอกจาก"คุ้มค่า" เสียจริงๆ
....ด้วยความที่ห้องไม่ค่อยมีหน้าต่างให้แสงเล็ดลอดเป็นทุนเดิม ประกอบกับความอึมครึมเพราะสายฝนที่เทลงมา ทำให้ไอเซ็น โซสึเกะไม่สังเกตถึงความผิดปกติของร่างบาง
ไม่สังเกตเห็นความเปลี่ยนไปทั้งเส้นผมและดวงตา...
ไม่สังเกตเห็นความโกรธเกรี้ยวที่ลุกโชนจนบันดาลให้นัยนาเริ่มแข็งกร้าว
แม้ภายนอกจะไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงไปมากนัก หากแต่ในห้วงคิดกลับตะโกนกรีดร้องด้วยความแค้น
ข้าจะฆ่าเจ้า!
ข้าจะฆ่าเจ้า!
เจ้าต้องหายไป!!
ไอเซ็น โซสึเกะ!!!!
TBC.
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
edit @ 11 May 2008 18:05:08 by R i N a __ J e e Z *
