BLEACH::Fiction]

Title::The Protector::
Author::Nuttsuki
Rate:: ไม่เรตฮะไม่เรต!!
Pairing:: who?xIchigo...อ๊าคคคคคคคคคคค((=O=))

Note:: เป็นเรื่องที่แต่งไว้นานแล้วล่ะค่ะ...แต่ไม่ค่อยได้มาลงที่นี่เพราะ...ลืม(ง่ายไปมั้ย?) จะทยอยมาลงให้เรื่อยๆนะคะ^^

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


......ข้ามีตัวตนอยู่ตรงนี้ อยู่เคียงข้างเจ้ามาตลอด

......ยิ่งเจ้าโศกเศร้า ข้ายิ่งรู้สึกเกลียดตัวเองมากขึ้น

......เกลียดตัวข้าที่เป็นเพียงแค่สิ่งที่เจ้าสร้างขึ้นมา.......

......เกลียดตัวข้าที่ต้องเฝ้าดูน้ำตาของเจ้า.....โดยที่ไม่มีโอกาศที่จะซับมันให้จางหายไป....








....



แพขนตาหนากระพริบลืมตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ร่างบางต้องยกมือขึ้นกุมขมับทันที เมื่อความรวดร้าวแล่นลิ่วขึ้นมาตามลำตัวถึงศรีษะจนรู้สึกเหมือนกับสมองจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ


ที่นี่....ที่ไหน?


ทำได้แค่กระซิบถามตนเองในใจ เมื่อไม่มีใครจะให้คำตอบได้....


ท้องฟ้าดำมะเมื่อม....พินิจดูแล้วก็ไม่ใช่ความมืดมัวของราตรีกาล....แต่เป็นเมฆฝนที่ดูมืดครึ้มจนน่าตกใจ...ร่างบางเพิ่งรู้สึกตัวว่านอนอยู่บนพื้นหญ้าเปียกๆ ก็รีบลุกขึ้น แต่ด้วยความวิงเวียนศรีษะที่ยังไม่ทันจะจางหาย ทำให้ร่างบางแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น

....ถ้าไม่ติดที่ว่า มีสัมผัสของใครบางคนมาพยุงร่างกายของเขาเอาไว้

ทันทีที่รู้สึกว่ามีมือของใครบางคนมาช่วยพยุง อิจิโกะก็สะดุ้งสุดตัว ก่อนจะรีบหันไปละล่ำละลักขอบคุณอย่างตระหนกตกใจปนเก้อเขินเล็กน้อย

"ขะ...ขอบคุณครับ ขอบคุณ"

"ไม่เป็นไร...."

เสียงที่ตอบกลับมา....เป็นสุ้มเสียงที่คุ้นหูอย่างน่าประหลาด....


......?

ไม่สิ! ไม่ใช่แค่คุ้น แต่นี่มันเป็นเสียงของเขาเองไม่ใช่เหรอ!?

ทันทีที่ร่างบางเงยหน้าขึ้นมาจนเห็นอีกคนได้อย่างเต็มตาก็สะดุ้งจนตัวโยน

คนตรงหน้าดูแปลกประหลาด....ทั้งดวงตา สีผิว ทุกอย่าง.....

ดูแปลก....แต่ก็เหมือน...

ใช่!! เหมือน...เหมือนเขาจนแทบจะเรียกได้ว่าเป็นพิมพ์เดียวกัน!

แต่ก็ไม่เหมือนไปเสียทีเดียว....ทั้งเสื้อผ้าที่เป็นเสื้อแขนยาวกับกางเกงแบบเดียวกันกับเขาแต่เป็นสีดำสนิท....ทั้งสีผมที่อ่อนจนแทบจะเป็นสีขาว รวมทั้งดวงตาที่เปลี่ยนสีสันไปอย่างน่ากลัว อีกทั้งสีผิวที่ซีดขาวราวกับไม่ใช่มนุษย์นั่นอีก

ทุกๆอย่างดูแปลกประหลาด

แต่กระนั้น....ทั้งๆที่เขาน่าจะกลัวจนวิ่งหนีไปให้ไกล แต่ทำไมกัน?

.....ทำไมถึงรู้สึกคุ้นเคยกับร่างตรงหน้านี้อย่างไม่น่าเชื่อ....ทำไมมือที่สัมผัสเขาเมื่อครู่ถึงอบอุ่นและทำให้เขารู้สึกโหยหาได้ขนาดนี้....ทั้งๆที่เป็นอย่างนั้นแต่ทำไม....


เขาถึงจำคนคนนี้ไม่ได้เลยแม้แต่น้อย


ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดร้าวที่กระหม่อมจนต้องยกมือขึ้นกุมขมับ ดวงตากระพริบปิดแน่น

อีกฝ่ายเมื่อเห็นว่าอิจิโกะรู้สึกปวดหัวก็รีบถามทันทีด้วยความเป็นห่วง

"เป็นอะไรน่ะ?"

เอ่ยถามพลางยื่นมือไปอังที่หน้าผากอย่างลืมตัว ด้วยความเคยชินทำให้อิจิโกะเชิดหน้าขึ้นรับสัมผัสนั้นโดยไม่รู้ตัว จนเมื่อรู้สึกดีขึ้นแล้ว เขาจึงค่อยลืมตาขึ้น



"ไม่เป็นไร...ขอบคุณมากนะ...ว่าแต่....คุณคือใคร?....แล้วที่นี่ที่ไหนเหรอ..."

สิ้นสุดคำถามของร่างบาง ในดวงตาสีประหลาดฉายแววโศรกเศร้าขึ้นเพียงวูบเดียว ก่อนจะหายไปราวสายลมที่โชยผ่านจนร่างบางไม่รู้สึก

"....ไม่ต้องรู้หรอกว่าเราเป็นใคร....เพราะถึงยังไง เจ้าก็คงจะลืมเราอยู่ดี..."

แม้จะเป็นเพียงวาจาที่เบาจนแทบจะเรียกได้ว่ากระซิบ แต่ด้วยความเงียบกอปรกับสนทนากันอยู่เพียงสองจน จึงไม่ใช่เรื่องยากนักที่อิจิโกะจะได้ยิน



.....แต่ถึงจะได้ยิน เขาก็ยังคงไม่เข้าใจ....

ไม่รู้จะถามอะไร หรือเริ่มพูดคุยกับคนๆนี้จากตรงไหน

.....ตั้งแต่ลืมตาตื่นขึ้นมา อิจิโกะก็รู้สึกเหมือนกับจะลืมอะไรไปสักอย่าง....



บางอย่างที่ต่อให้พยายามนึกถึงเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก...



เขาไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน....

ไม่รู้ว่ามาได้อย่างไร....

ไม่รู้อะไรเลย....



....นอกจากชื่อของตัวเอง....

ยิ่งคิดถึงเหตุผลว่าทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ด้วยแล้วก็ยิ่งปวดหัว

....ยังกับว่าใจจริงแล้วเขาไม่อยากจะรู้อย่างนั้นแหละ....



แต่ในที่สุดก็ต้องหยุดความคิดไว้เพียงเท่านั้น เมื่อรู้สึกได้ถึงแรงฉุดจากอีกคนที่อยู่ด้วยกัน เขาจึงได้แต่สาวเท้าตามไป โดยไม่สนทนาอะไรเลย



ไม่รู้ว่าเดินมานานเท่าไหร่ เพราะเขาได้แต่เดินตามอีกฝ่ายมา อีกทั้งยังเดินก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ตลอด จนไม่รู้ว่าหนทางที่ผ่านมามีอะไรอยู่บ้าง มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่มีเสียงเรียกจากอีกคน

"อิจิโกะ..."

เด็กหนุ่มรู้สึกสงสัยอยู่เหมือนกันว่าบอกชื่อของตนไปตอนไหน แต่ก็ไม่ได้สนใจจะถามมากนัก

เขาตามอีกฝ่ายมาจนถึงที่แห่งหนึ่ง...จริงๆแล้วคงต้องบอกว่าเป็นต้นไม้ต้นหนึ่งเสียมากกว่า

.....ไม่สิ.....ควรจะเรียกว่าเป็นอะไรบางอย่างที่ดูคล้ายๆต้นไม้เท่านั้น......

ต้นไม้ที่ไม่สูงมากนัก....มีลำต้นสีราตรีกาลดำสนิท....อีกทั้งดอกไม้บนต้นที่ควรจะผลิบานสวยงามนั้นกลับแห้งเหี่ยวไม่มีน้ำมีนวล ซ้ำยังค่อยๆร่วงหล่นปลิดปลิวไปตามสายลมที่พัดผ่าน

ยิ่งพิจารณาดูนานๆเข้า ความสลดหดหู่ก็ยิ่งก่อตัวขึ้นในจิตใจเป็นทวีคูณ

"...เจ้านั่งอยู่ตรงนี้ก่อนนะ....เราต้องไปแล้ว"

ร่างบางไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายต้องการจะสื่อถึงอะไร จึงได้แต่ทำตาม โดยที่เจ้าตัวเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องทำตามที่คนคนนี้พูด และทำไมเขาถึงไว้ใจคนที่ไม่เคยพบเคยเจอมาก่อนได้มากขนาดนี้

เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีอ่อนทรุดตัวลงนั่งยองๆอยู่ข้างหน้าอิจิโกะ สบตากันครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยคำถาม....

"รู้หรือเปล่าว่าเราเป็นใคร?"

อิจิโกะได้แต่สั่นศรีษะให้กับคำถามนั้น แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยบางอย่างออกมา

"...ไม่รู้เหมือนกันว่านายเป็นใคร แต่ก็รู้สึกเหมือนกับเคยเจอมาก่อนยังไงยังงั้น"

ทันทีที่ร่างบางเอ่ยจบ ใบหน้าสีซีดของอีกคนก็ปรากฎรอยยิ้มบางๆ แต่ก็เป็นรอยยิ้มที่ไร้ร่องรอยของความสุข จนคนมองอดที่จะสั่นสะท้านในจิตใจไม่ได้

"....เราอยู่ที่นี่....คอยดูแลต้นไม้ต้นนี้ไม่ให้มันตายไป...เราเฝ้าดูแลและทะนุถนอมมันด้วยเวลาทั้งหมดที่เรามี แต่ดอกไม้ก็ไม่เคยผลิบานทั้งๆที่สายฝนกระหน่ำลงมาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน แต่ต้นไม้ต้นนี้ก็ยังยืนต้นอย่างโดดเดี่ยว แห้งแล้ง ไร้ชีวิตชีวา...แม้ว่าเราจะคอยดูแลสักเท่าไหร่ มันก็ยังเป็นอยู่อย่างนั้น"

อิจิโกะสัมผัสได้ถึงความอ่อนล้าและหดหู่ที่ปะปนมาในกระแสเสียงนั้นก็อดไม่ได้ที่จะปารภปลอบใจ

"สักวันต้องบานแน่...ดอกไม้น่ะ....อย่าเศร้าไปเลยนะ..."

เมื่อได้สดับคำปลอบโยนนั้นเรือนผมสีพิสุทธิ์ก็ลู่ลง พร้อมๆกับใบหน้าขาวซีดที่ค่อยๆลดต่ำลงจนมองไม่เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังแสดงสีหน้าอย่างไร...

"เอาเป็นว่า รออยู่ที่นี่ก่อนแล้วกัน...เดี๋ยวเรามา"

เด็กหนุ่มผมขาวชันกายลุกขึ้นก่อนจะค่อยๆเดินห่างออกไปเรื่อยๆจนลับสายตาของเด็กหนุ่มผมส้มสว่าง

อิจิโกะรู้สึกอยากจะวิ่งตามไป แต่ทำไมขาทั้งสองข้างถึงไม่ยอมทำตามนั้นเขาเองก็ไม่อาจทราบได้ ทันทีที่แผ่นหลังบางแบบเดียวกับเขาลับสายตาไป หัวใจก็รู้สึกสั่นสะท้าน....



ทำไมที่นี่ถึงหนาวเย็นได้ขนาดนี้...

ทั้งๆที่อยู่ที่นี่เพียงคนเดียวทำไมถึงยังได้ยินเสียงกรีดร้องแผ่วๆล่องลอยมากระทบโสต

ทั้งๆที่ฝนไม่ได้ตก แต่ทำไมท้องฟ้าถึงไม่สว่างเสียที

ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน...แต่ทำไมถึงยังคุ้นเคยราวกับเป็นที่อยู่ของเขา....



ตั้งแต่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ในใจก็มีแต่คำถามมากมายที่ไร้ซึ่งคำตอบ

เมื่อไม่มีใครมาให้คำตอบได้ ร่างบางจึงทำได้แต่เพียงเอนกายพิงพนักกับต้นไม้ก่อนขับขานเสียงเพลงแผ่วเบา...

"Everytime I try to fly I fall....

Without my wings I feel so small....

....Everytime I see you in my dream....I see your face...It's haunting me...."

......เป็นท่วงทำนองที่ขาดๆหายๆไม่ค่อยจะประติดประต่อกันสักเท่าไหร่ แต่เสียงเพลงก็ยังแว่วหวานสะท้อนดังไปทั่วทุกทิศทาง.....







................................................................................................................

คำถามที่เจ้าถามข้าว่าข้าคือใคร....แม้จะได้ยินทุกครั้งที่พบกัน แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะเสียใจ

เจ้าคงคิดไม่ถึง....ว่าที่นี่คือจิตใจของเจ้าเองนั่นแหละ

.....เจ้าคงนึกว่าถึงว่าสายฝนจะโปรยปรายลงมาที่นี่ยามที่เจ้าร้องไห้....

.....คงนึกไม่ถึงว่าดอกไม้ที่ไม่ผลิบานคือรอยยิ้มของเจ้าที่ค่อยๆหายไปจากความทรงจำ....

.....คงนึกไม่ถึงว่าต้นไม้ที่เหี่ยวเฉานั้นคือหัวใจที่ใกล้จะตายไปแล้วของเจ้า

คงนึกไม่ถึงใช่ไหม....ว่าเสียงกรีดร้องแผ่วๆนั้น คือเสียงในจิตใจของเจ้าเอง....



TBC....



+++++++++++++++++++++

 ^__^ ตอนนี้กำลังบ้าคลั่งY บิ๊กแบงคู่เทมจีมากๆๆๆ ใครเป็นสาวกเหมือนกันก็บอกมั่งน้อ อิอิอิอิ

edit @ 10 May 2008 12:05:53 by R i N a __ J e e Z *