[BLEACH::Fiction]
Title::The Protector::
Author::Nuttsuki
Rate:: ตอนนี้เรตไหนดี แบ่งไม่เป็น
Pairing:: who?xIchigo...พอลองคิดไปเรื่อยๆ ตัวเคะอาจเปลี่ยนไป((=O=))
Note :: need Ctrl+a
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
I'm awake in the infinite cold........
....ฉันอยู่ที่นี่........ในความหนาวเหน็บไร้ที่สิ้นสุด
.......................................................................................................................
ใครก็ได้ช่วยฉันที.....
เป็นเพียงเสียงกรีดร้องที่ดังก้องอยู่ในใจอิจิโกะ เหมือนกับร่างบางจะรู้ตัวว่าถึงส่งเสียงร้องไห้อ้อนวอนสักเพียงใด คนตรงหน้าก็คงแสร้งทำไม่ได้ยินอยู่ดี
แต่ถึงกระนั้นก็อดที่จะภาวนาให้ใครสักคนมาช่วยไม่ได้
ห้ามใจไม่ให้เพรียกหาความช่วยเหลือไม่ได้....
แม้จะรู้ตัวว่าไม่มีใครได้ยิน....
ร่างสูงเคลื่อนกายเข้ามาใกล้มากขึ้น พร้อมกับร้อยยิ้มเย็นที่ทำให้อิจิโกะหนาวสะท้านไปจนถึงขั้วหัวใจ เขาอดไม่ได้ที่จะพยายามตะเกียกตะกายถอยหลังไปอีก แม้ว่าจะสัมผัสได้กับกำแพงเย็นเฉียบแล้วก็ตาม
"ทำอย่างกับไม่เคยเลยนะ.....หรือว่ายังไม่ชิน? ...อยากให้สอนให้อีกสินะ"
มือใหญ่ของไอเซ็น เชยคางมนขึ้นมา ร่างบางอย่างจะสะบัดหน้าหนีไปทางอื่น แต่ก็ทำไม่ได้เพราะถูกยึดไว้ได้อย่างถนัดถนี่ ร่างสูงประกบจูบบนริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบา อิจิโกะยกมือขึ้นออกแรงผลักอย่างเต็มที่ ถึงกระนั้นหากจะให้เปรียบก็คงต้องบอกว่า เอาไม้ซีกไปงัดไม้ซุง เพราะนอกจากไอเซ็นจะไม่สะทกสะท้านแล้วยังรุกล้ำมากขึ้นราวกลับจะแกล้ง
"อึก...อื๊อ..."
ร่างสูงบดขยี้ริมฝีปากอย่างรุนแรง เนิ่นนานจนเริ่มรู้สึกได้ว่าร่างเล็กตรงหน้าเริ่มจะขาดอากาศหายใจ เขาจึงจำต้องผละออกมาอย่างเสียดาย ไอเซ็นเลียริมฝีปากราวกับเอร็ดอร่อยกับของหวานรสเลิศที่เพิ่งลิ้มลอง
อิจิโกะยกมือขึ้นเช็ดริมฝีปากแรงๆ เพื่อแสดงความรังเกียจและต่อต้าน ก่อนจะสบถออกมาดังๆ
"อย่ามาใกล้...สกปรก!!"
ร่างบางจงใจเน้นคำสกปรกเพื่อแสดงถึงความรังเกียจ แต่กระนั้นร่างสูงก็ยังยิ้มรับอย่างเยือกเย็น
แววตาของไอเซ็นดูลุกโชนเป็นประกายจนเด็กหนุ่มรู้สึกหวาดผวา ร่างสูงกระชากเสื้อแขนยาวสีขาวบางๆนั้นจนขาดวิ่นออกเป็นริ้วๆ ก่อนจะเหวี่ยงออกไปอีกทาง เศษผ้าที่อดีตเคยเป็นอาภรณ์ของร่างบางปลิวหวือไปกระแทกกับประตูก่อนจะตกลงที่หน้าประตู ไกลจนเด็กหนุ่มเอื้อมไม่ถึง
"จะทำอะไรน่ะ!! ไม่นะ!!!"
ร่างบางดิ้นรนอีกครั้ง อิจิโกะพยายามที่จะเบี่ยงตัวออกไปแต่ก็ยังถูกจับเอาไว้ได้ เขาจึงยกท่อนขาบางขึ้น พร้อมๆกับออกแรงถีบไปที่แผงอกของร่างสูงอย่างเต็มรัก
ไอเซ็นเพียงแค่เซออกไปเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอย ร่างบางรีบชันกายลุกวิ่งไปที่อีกฟากของห้อง หวังเพียงจะหยิบมีดปอกผลไม้ที่วางอยู่บนโต๊ะเล็กๆนั้น
อีกเพียงเอื้อมมือเท่านั้น...ก็จะคว้าอาวุธเอาไว้ได้
อีกเพียงแค่เอื้อมมือเท่านั้น......แต่ความหวังก็ต้องดับวูบลงทันทีเมื่อลำคอระหงถูกคว้าจับเอาไว้ได้ พร้อมๆกับที่ร่างกายรู้สึกได้ถึงแรงเหวี่ยง ก่อนจะกระแทกกับพื้นไม้เบื้องล่าง
"โอ๊ยย!!"
รู้สึกจุกเสียดในท้องจนต้องยกมือขึ้นกุมท้องอย่างเจ็บปวด ร่างบางขดตัวงองุ้มอยู่ที่พื้น ส่วนร่างสูงก็ส่งเสียงจึ๊กจั๊กในลำคออย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก ก่อนตามขึ้นคร่อมทันทีที่อิจิโกะหงายหน้าขึ้นมา
เผียะ!!!
ฝ่ามือใหญ่ตบฉาดบนใบหน้างามจนอิจิโกะหน้าชา ไม่ทันที่จะตั้งตัวร่างสูงก็ประกบริมฝีปากลงมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ทั้งจาบจ้วงและรุนแรง จนทำให้ริมฝีปากบางปริแตก กลิ่นคาวเลือดปะปนมาในรสจูบยิ่งทำให้ร่างสูงยิ่งรุกล้ำหนักหน่วงขึ้น
สองมือพยายามผลักไส ทั้งทุบตี จิก ข่วนแต่ก็ไม่เป็นผลใดๆทั้งสิ้น เพราะนอกจากจะไม่ทำให้ร่างสูงรู้สึกเจ็บปวดแม้แต่น้อยแล้ว หนำซ้ำกลับยิ่งเพิ่มความอภิรมย์ให้ร่างสูงมากขึ้นไปอีก
ร่างกายเริ่มสั่นสะท้านมากขึ้นเมื่อมือร้อนไล่ลามเลียจากแผ่นอกบางไปจนถึงสะโพกมนก่อนจะออกแรงเคล้นคลึงเบาๆ สร้างความเสียวซ่านให้แก่ร่างบาง จนเรี่ยวแรงเริ่มหดหาย ท่อนแขนบางที่ตกลงมาอยู่ข้างตัวอย่างไร้เรี่ยวแรงถูกยึดไว้ได้แทบจะทันที
ไอเซ็นละริมฝีปากออกมา ก่อนจะเริ่มไล่จูบไปตามซอกคอขาวเนียน ขบเน้นเป็นรอยไล่ลงมาถึงแผ่นออกบาง ก่อนจะหยอกล้อกับยอดอกสีชมพูระเรื่อให้แข็งขืนขึ้น
"อึก...ฮึก..."
ร่างบางเม้มริมฝีปากจนแทบห้อเลือดเพื่อพยายามที่จะกลั้นเสียงคราง และสยบความวาบหวิวที่ร่างสูงประเคนให้ แต่ก็ไม่วาย เสียงครางหวานก็ยังเล็ดลอดออกมา
"อื๊อ..."
ฝ่ายร่างสูง ยิ่งรู้ว่าคนที่สั่นระริกอยู่ตรงหน้าพยายามกลั้นเสียงและกลั้นอารมณ์เขาก็ยิ่งสนุกสนาน แม้จะถูกขัดขืนอยู่บ้าง แต่ก็เพราะอย่างนี้แหละ เขาถึงได้ไม่เบื่อร่างนี้สักที
"หึ...กลั้นไปก็ไม่มีประโยชน์ เพราะอีกหน่อย เดี๋ยวฉันก็ทำให้เธอส่งเสียงได้อยู่ดี"
สติของร่างบางเริ่มหลุกลอยไปไกลจนแทบไม่รับรู้ว่าร่างสูงพูดอะไรออกมาบ้าง
ไอเซ็นเลื่อนมือลงไปกุมส่วนอ่อนไหว ก่อนกจะรูดขึ้นลงเพื่อเร่งอารมณ์ของร่างบางให้ถึงขีดสุด อิจิโกะเบิกตาโพลงแต่ก็ยังพยายามกลั้นเสียงไว้ เขากัดริมฝีปากจนแดงช้ำ แผลเดิมที่เลือดหยุดไหลไปแล้วนั้น กลับมีของเหลวสีแดงซึมออกมาอีก
"ยังจะกลั้นอีกงั้นเหรอ...คงต้องทำให้เธอร้องแล้วล่ะนะ...ทั้งที่เตือนแล้วแท้ๆ...หึหึ"
ทันทีที่ได้ยิน ร่างบางก็รู้ตัวทันทีว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง ร่างกายของอิจิโกะเกร็งขึ้นมาทันที น้ำอุ่นๆเริ่มปริ่มซึมตรงขอบตาก่อนจะร่วงหล่นอย่างห้ามไม่ได้ ร่างบางรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายเพื่อจะถอยหนีอีกคครั้ง แต่สุดท้ายก็ไม่เป็นผล เมื่อรู้ตัวว่าท่อนขาถูกยกขึ้นพาดบนไหล่กว้าง ร่างบางก็ทนไม่ได้อีกต่อไป
"ม่ายยย!! ไม่เอา!! ข้อร้อง....พอแล้ว...."
รู้ตัวดีว่าคำทัดทานไม่เป็นผล แต่ก็อดไม่ได้ที่จะหวังความเมตตาจากบิดาตามกฎหมาย ร่างบางแอ่นเกร็งเมื่อรู้สึกได้ถึงสิ่งแปลกปลอมที่รุกล้ำเข้ามา สองมือเกร็งเพื่อขัดขืน แต่ก็ไม่มีแรงมากพอที่จะผลักไสคนๆนี้ไปได้
"ฮือ...ได้โปรด....อย่า...เอาออกไปที..."
ร่างสูงขยับยิ้มราวกับจะเมตตาทำตามคำอ้อนวอน แต่สิ่งที่เขากระทำกลับตรงกันข้าม ร่างสูงยิ่งกระแทกเข้าหาอย่างรุนแรง จนอิจิโกะหลุดเสียงครางออกมา
"อ๊าาาา!!! อึก....เจ็บ!!....พอที"
แม้จะส่งเสียงเท่าไหร่ก็ไม่เป็นผล ร่างสูงยังกระแทกกายเข้ามาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะปลดปล่อยออกมาในครั้งสุดท้าย หลงเหลือหลักฐานแห่งความอัปยศไว้ในร่างกายของเขา ก่อนจะถอนกายออกไป
"ถ้าไม่ดื้อตั้งแต่แรก เธอก็คงไม่เจ็บตัวหรอก อิจิโกะคุง..."
ภาพตรงหน้าดูเลือนลางลงไปเรื่อยๆ ร่างบางแทบมองไม่เห็นสิ่งใดนอกจากรอยน้ำตาที่ไหลอยู่ไม่หยุด
เมื่อรับรู้เสียงประตูที่ปดลงอีกครั้งพร้อมกับเสียงกุกกักยามลงกลอน น้ำตาก็ไหลทะลักออกมามากมาย จนตัวเขาเองก็รู้สึกราวกับว่าได้สะสมน้ำตามาทั้งชีวิตเพื่อจะกลั่นมันออกให้หมดที่นี่...
เขาพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงอันน้อยนิดที่ยังหลงเหลืออยู่ ขยับเขยื้อนกายไปที่โต๊ะไม้เล็กๆที่อยู่ไกล
เมื่อคว้ามีดนั้นมาได้ ร่างบางก็นอนนิ่งอีกครั้ง....
อิจิโกะยังลืมตาอยู่...ทั้งๆที่ลืมตา...แต่ในแววตาสีเปลือกไม้กลับไม่สะท้อนสิ่งใดนอกจากความว่างเปล่าที่หนาวเหน็บเกินบรรยาย
มือซ้ายยกสูงขึ้นไปบนอากาศ ก่อนมือขวาที่จับมีดจะตามขึ้นมา ในห้วงคิดยังเหลือความปราถนาอยู่เพียงอย่างเดียว...
ได้โปรด...ขอหลับนานๆสักครั้ง...
อย่าให้ตื่นขึ้นมาอีกเลย...
........................................................................
ข้อมือซ้ายนั้นถูกกรีดซ้ำรอยเดิมอีกครั้งก่อนที่จะค่อยๆตกลงข้างตัวเขา...
ร่างบางหลับตาลงอีกครั้ง....หวังเพียงว่า
วันพรุ่งนี้จะไม่มาเยือนเขาอีกต่อไป....
....
................................
TBC.
edit @ 5 May 2008 09:46:20 by R i N a __ J e e Z *
