[BLEACH::Fiction]จะเรียกว่าAUคงได้มั้ง ฐานะของตัวละครเริ่มมั่วๆ เหอๆ

Title::The Protector::

Author::Nuttsuki

Rate:: ไม่แน่นอน

Pairing:: Who?xIchigo .....บางทีสิ่งที่เราคิดไว้อาจจะเปลี่ยนไป?


Part 2.

-------------------------------------

ตัวละครทุกตัวล้วนแต่ยืมมาจากเรื่อง Bleach เทพมรณะ ไม่มีการอ้างอิงพาดพิงถึงบุคคลใดทั้งสิ้น จิ้นเอาล้วนๆ

-------------------------------------



...ความสุขชั่วชีวิตของเจ้า

....คือความปราถนาชั่วชีวิตของข้า






-------------------------------------


ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ปลุกให้เด็กหนุ่มหลุดจากภวังค์ สติที่เริ่มหลุดลอยไปไกลนั้นกลับมาอยู่กับเจ้าตัวอีกครั้ง ก่อนแย้มรอยยิ้มออกมาเมื่อรู้ว่าผู้ที่อยู่อีกฟากของประตูคือใคร



"อิจิโกะคุง....ที่ชั้นโมโมะเองนะจ๊ะ...ขอเข้าไปหน่อยได้มั้ย?" ฮินาโมริ โมโมะ...เอ่ยอย่างมีมารยาท เธอเป็นเด็กรับใช้คนหนึ่งของไอเซ็น โซสึเกะ

ทันทีที่รับรู้แล้วว่าเป็นโมโมะแน่นอน เขาก็รีบละล่ำละลักเอ่ยอนุญาติ แต่ถึงเขาจะไม่อนุญาติก็เถอะ ยังไงเสียเจ้าหล่อนก็เข้ามาได้อยู่ดี

"เข้ามาเลย ฮินะจัง" อิจิโกะเลือกที่จะเรียกหล่อนว่า"ฮินะ" เขาไม่อยากเรียกชื่อของเธอให้ดูสนิทสนมกันมากจนเกินไปเพราะกลัวหล่อนจะมีปัญหากับไอเซ็น ซึ่งโมโมะเองก็รู้และยิ้มรับอย่างอ่อนโยน

เธอชอบมาพูดคุยกับเขาเมื่อยามที่เจ้านายของเธอไม่อยู่....แต่ทุกๆเรื่องที่ออกมาจากปากของเธอ ล้วนแต่เป็นเรื่องของผู้ชายคนนั้น....พ่อเพียงในนามของเขา

เธอเคยเล่าเรื่องที่ไอเซ็นรับคนเร่ร่อนเธอเข้ามาทำงานด้วยค่าจ้างสูง แถมยังมีที่กินที่อยู่ฟรีๆ ให้กับคนที่ไม่มีอะไรเลยอย่างเธอทำให้เธอรู้สึกซาบซึ้งใจมาก

ต่อหน้าเขา เธอมักจะชื่นชมถึงไอเซ็นให้เขาฟังเสมอๆทุกครั้งไป เรื่องเดียวที่คุยกับเจ้าหล่อนคือเรื่องของไอเซ็น แต่เขาก็เป็นฝ่ายฟังเพียงอย่างเดียวทุกครั้ง โมโมะทั้งรักและเทิดทูนเจ้านายของเธอ ราวกับไม่รู้อะไรเลยเรื่องของเขา



.....เธอทำเป็นไม่รู้ ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจดี

.....เธอทำเป็นไม่เห็น...ร่องรอยต่างๆบนตัวเขา



เพราะความรักของโมโมะ....ทำให้หล่อนหลอกตัวเองได้อย่างไม่น่าเชื่อ



เขารู้สึกอบอุ่นกับรอยยิ้มที่อ่อนโยนของหล่อน แต่อีกใจก็กลับสมเพชรอยยิ้มที่ได้มาจากการหลอกตัวเองนั้นอย่างบอกไม่ถูก

อิจิโกะจำเป็นต้องหยุดความคิดไว้แค่นั้น เมื่อฮินาโมริวางถาดอาหารไว้ข้างกาย ก่อนทรุดตัวลงนั่งข้างๆตัวเขา รอยยิ้มแสนอ่อนโยนประดับบนใบหน้าอ่อนวัย เขาเลยได้แต่ยิ้มตอบอย่างเก้อๆ

"ทานอาหารให้หมดนะจ๊ะ มีแต่ของมีประโยชน์ทั้งนั้น...อ้อ!...อย่าลืมทานยาด้วยนะจ๊ะ ถ้าไม่แข็งแรงเดี๋ยวจะหนีออกไปไม่ไหวนะ คิกๆ.."

เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ก่อนจะขอตัวออกจากห้องไป โดยไม่ลืมเรื่องลงกลอนประตูให้แน่นหนาเหมือนเดิมอย่างเดิมตามคำกำชับของใครบางคนที่เพิ่งจากไป



อิจิโกะรู้สึกดีขึ้นทุกครั้งที่มีคนๆนี้อยู่ข้างๆ หล่อนทำให้เขานึกถึงยูซึและคาริน...น้องสาวที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าที่เขาทั้งรักและห่วงใย....



พอได้คิดถึงแล้ว อาการเจ็บปวดแปลบในหัวใจก็เกิดขึ้นอย่างห้ามไม่ได้...ทั้ง...ยูซึ และคารินอาจจะไม่รู้....ว่าเบื้องหลังคนที่รับอุปการะเขานั้นเป็นเช่นไร....ตอนที่จากกันนั้น เด็กหญิงทั้งสองคนได้แต่ดีใจไปกับเขาที่จะได้ไปอยู่กับพ่อใหม่อย่างสุขสบาย พวกเขากอดลากันด้วยความรู้สึกทั้งปิติสุขและโศรกเศร้าคละเคล้ากันไปจนยากบรรยาย

แต่พอกลับมาที่นี่เท่านั้นแหละ....ไอเซ็น โซสึเกะ พ่อบุญธรรมแสนดีของเขาก็เปลี่ยนไป...



.....คราบของความดีก็หลุดลอกออกมา ราวกับงูลอกคราบ เขาถูกกระทำเยี่ยงสัตว์ป่าตั้งแต่คืนแรกที่มาถึง อีกทั้งยังถูกขังราวกับเป็นนักโทษ...พร้อมกับความจริงอันโหดร้ายที่เขารับรู้จากปากของคนๆนั้น....ความจริงที่ทำให้เขาแทบล้มทั้งยืน....



" อย่าดื้อไปหน่อยเลยน่า....เธอมันก็แค่สินค้าเท่านั้นแหละ ถูกขายแล้วยังไม่รู้ตัวอีกงั้นหรือ....หึหึ...น่าสงสารจริงๆเลยนะอิจิโกะคุง...."

....คำว่าสินค้ากระแทกลงไปกลางใจ...จนรู้สึกได้ถึงลมหายใจที่หยุดไปชั่วขณะ

แต่ถึงกระนั้น แม้ถูกเปรียบเป็นเพียงสินค้าเขาก็ยังไม่เสียใจเท่ากับที่รู้ว่า...เขาถูกขายเสียแล้ว



เขาถูกขายโดยเจ้าของสถานรับเลี้ยงนั้น...คนที่เป็นเสมือนพ่อของเขา...คนที่เขารักยิ่งกว่าทั้งยูซึและคาริน...

คุโรซากิ อิชชิน "ขาย" ตัวเขาให้กับ"ผู้รับซื้อ" คนนี้...



เมื่อหวนนึกไปถึงตอนนั้นเขาก็ไม่อยากคิดอะไรอีกต่อไป....สองมือบางๆอันสั่นเทายกขึ้นกุมขมับ...น้ำตาที่ดูเหมือนจะเหือดแห้งไปแล้วกลับไหลออกมาอีก

......ไม่อยากเชื่อ....ว่าคนที่ให้นามสกุลแก่เขาคนนั้น จะขายเขาได้ลงคอ

......ไม่อยากเชื่อ....ว่าคนที่ครั้งหนึ่งเคยอ่อนโยนกับเขาราวพ่อแท้ๆนั้น....จะมีเบื้องหลังที่สุดแสนจะระยำตำบอนเช่นนี้

ความไว้เนื้อเชื่อใจของเขาที่มอบให้ไป....สิ่งตอบแทนที่ได้กลับมาคือการหักหลังกันอย่างเลือดเย็น

เคยคิดว่าตัวเองนั้นเข้มแข็งพอที่จะเอาตัวรอดไปได้ทุกสถานการณ์ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าคนๆนี้ กำลังที่เขามั่นใจ....กำลังที่เคยใช้เอาตัวรอดมาจากพวกนักเลงที่สถานกำพร้าเดียวกันนั้น...กลับไร้ประโยชน์อย่างสิ้นเชิงต่อหน้าคนๆนี้

รอยแค่นยิ้มปรากฎขึ้นบนใบหน้าเรียวอีกครั้ง เขาแย้มรอยยิ้มออกมาพร้อมทั้งหยดน้ำอุ่นๆที่เริ่มปริ่มซึมตามขอบตา ก่อนจะไหลลองมาเปรอะเปื้อนใบหน้าหวานโดยที่เจ้าตัวไม่รู้....

....เขาปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา เพียงหวังว่ามันจะหยุดไปเองเมื่อน้ำตานั้นแห้งเหือดไป

เวลาล่วงเลยผ่านไปจากวินาที สู่นาที...จากนาทีเป็นชั่วโมง.....



น้ำใสๆก็ยังไหลรินอยู่อย่างนั้น



แล้วกลางคืนก็มาถึงอีกครั้ง....



ร่างบางยังนั่งนิ่งไม่รู้สึกรู้สาสภาพแวดล้อมรอบๆกายที่เริ่มเปลี่ยนสีสันไปเรื่อยๆจนกระทั่งทั่วทั้งห้องเล็กนั้นมืดสนิทบ่งบอกว่ายามราตรีกาลมาถึงแล้ว มีเพียงแสงจากจันทร์เสี้ยวที่ส่องเล็ดลอดผ่านซี่กรงตรงหน้าต่างมาบางเบา ขับให้มีเพียงผิวเนียนของเด็กหนุ่มดูสว่างขึ้นมาในห้องที่มืดมิด

เขาปล่อยให้เวลาผ่านไป...จนกระทั่งเขาต้องหลุดจากห้วงคิดออกมาด้วยความประหวั่นพรั่นพรึง...



กึก...แกร๊ก!



บานประตูแง้มออกอีกครั้ง....พร้อมๆกับร่างที่คุ้นเคยก้าวเข้ามา...ร่างบางผวาถอยหนีไปจนแผ่นหลังบางแนบสนิทกับกำแพงเย็นเฉียบ...จนไร้ทางหนี



"...ตัวสั่นเชียว?.....คนเก่งปากดีเมื่อกลางวันหายไปไหนกันน้า..?"







....ช่วยด้วย...................



.................ใครก็ได้ช่วยชั้นที...........................







------------------------------------------------------------



คุโรซากิ อิจิโกะ

....ถ้าเพียงข้าสามารถออกไปได้ล่ะก็.......

ถ้าเพียงแต่ข้ามีร่างกายเป็นของข้าเอง.....

....ข้าคงจะไปอยู่ตรงนั้น....ซับน้ำตาให้เจ้า



.....ถ้าเพียงแต่ข้าไม่ใช่แค่ส่วนหนึ่งของจิตใจเจ้า....



...อิจิโกะ



TBC.....

จริงๆแต่งไว้นานมากมายแล้ว แต่ไม่ได้มาอัพที่นี่เลย

ปล. กรุอัพให้เมิงแล้วนะแคน=+=

edit @ 2 May 2008 10:09:58 by R i N a __ J e e Z *