โฮก!!
ขอแปะหน่อยเถอะค่า!!
ฟิคบลีชเรื่องแรก ((กรี๊สๆ))
ถ้าหลงเข้ามาก็ฝากอ่าน+เม้นท์
ไม่เม้นท์ทุกตอนไม่เป็นไร โผล่บ้างบางครั้งก็พอ กิกิ
ติดตามอ่านด้วยนะจ๊ะ^^
[BLEACH::Fiction]
Title::The Protector::
Author::Nuttsuki
Rate:: ไม่แน่นอน=o=
Pairing:: who?xIchigo...จริงๆไม่บอกก็น่าจะเดากันออก หงึก
-------------
ตัวละครทุกตัวล้วนแต่ยืมมาจากเรื่อง Bleach เทพมรณะ ไม่มีการอ้างอิงพาดพิงถึงบุคคลใดทั้งสิ้น จิ้นเอาล้วนๆ
-------------
เดิมที...ข้าอยากครอบครองร่างของเจ้า...ราชา...
แต่มันกลายเป็นอย่างนี้ตั้งแต่เมื่อใดกันนะ...ที่ข้า เอาแต่เฝ้ามองรอยยิ้มของเจ้า
...และอยากจะปกป้องรอยยิ้มของเจ้า
------------------------------------
.....ทำไม....ถึงยังไม่ตาย?
ประโยคแรกที่ผุดขึ้นมาในหั้วงคิดอันเลือนลางของเด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีส้ม ใบหน้าอ่อนเยาว์ทั้งซีดเซียว..อ่อนล้า และอิดโรย...
"ทำไมถึงยังมีชีวิตอยู่อีกล่ะ?"
เสียงหวานแหบพร่ารำพึงอย่างเลื่อนลอย พลางสอดส่ายสายตาไปทั่วห้อง รวมทั้งสำรวจร่างกายตัวเอง
...เพดานที่คุ้นเคย ...ร่องรอยที่เขาสะอิดสะเอียน...หน้าต่างที่ถูกปิดผนึก ประตูที่ลงกลอนตีตรวนอย่างแน่นหนา...รวมทั้ง
ร่องรอยเป็นทางยาวมากมายที่ข้อมือบางข้างซ้าย สาเหตุของคำถามที่เขาไม่อาจหาคำตอบให้กับตนเองได้ว่าทำไม...เขาถึงยังหายใจ
ร่างบางพยายามยันกายลุกขึ้นเพื่อจะเปลี่ยนอิริยาบถ แต่กระนั้นก็ยังทำได้อย่างทุลักทุเล ทุกครั้งที่ทำท่าว่าจะขยับกายไปทางใด ความเจ็บระบมที่ส่วนล่างก็แล่นแปลบปลาบขึ้นมาเป็นริ้วๆ
ยังไม่ทันที่เด็กหนุ่มจะลุกขึ้นนั่งดี พลันก็เกิดเสียงก่อกแก่กที่ประตู ร่างบางสั่นสะท้านขึ้นมาราวกับถูกแช่ด้วยน้ำเย็น แต่ไม่นานก็สะกดอาการสั่นให้เป็นปรกติได้ แต่ถึงกระนั้น เขาก็ยังไม่อาจะข่มใจไม่ให้เต้นระรัวได้
......ยามใดที่บานประตูนั้นแง้มออก ชายคนนั้นมักจะเข้ามาพร้อมกับความอัปยศอดสูของเขา......
ไอเซ็น โซสึเกะ...
"ดุเหมือนว่าเมื่อคืนนี้เราจะเล่นกันหนักมือไปหน่อยสินะ...ว่าไง อิจิโกะคุง?"
คำทักทายยามเช้ากับน้ำเสียงนุ่มหูน่าฟัง มันอาจจะดีกว่านี้ถ้าไม่ใช่เสียงของคนๆนี้ ในที่แบบนี้ อิจิโกะถึงกับสะอึกกับศัพท์"เล่น"ที่อีกฝ่ายจงใจใช้อย่างกำกวม ราวกับจะตอกย้ำเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านไปให้เด็กหนุ่มได้อาย เขากัดฟันแน่นข่มสติอารมณ์พลางสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง ริมฝีปากบางเม้มแน่นไม่เอ่ยถ้อยคำใด หากแต่ในใจกลับก่นด่าสารพัดสารพันคำหยาบโลนเท่าที่เด็กหนุ่มจะนึกออก
"จะไม่พูดอะไรสักหน่อยเหรอ?"
ร่างสูงขยับยิ้มบางๆขึ้นที่ริมฝีปากราวกับจะเย้ยหยัน อิจิโกะหันควั่บกลับมามอง ในแววตาสั่นระริกเต็มไปด้วยความเกลียดชัง
"ไอ้สารเลว..." เด็กหนุ่มแค่นเสียงอย่างเย็นชา แต่แทนที่ผู้มาเยือนจะโกรธกับคำประณามนั้น สิ่งที่ตอบกลับมากลับเป็นแค่เสียงหัวเราะเบาๆ กับรอยยิ้มแสยะบนใบหน้ากร้าน
"หึ...พูดอย่างนี้กับ พ่อเนี่ย ไม่น่ารักเอาเสียเลนะ"
อีกฝ่ายจงใจเน้นคำว่า"พ่อ"และ"น่ารัก" ซึ่งเรียกสีจางๆขึ้นมาแต้มบนใบหน้านวล ให้ออกเป็นสีชมพู ร่างบางกัดฟันตะโกนใส่อย่างลืมกลัว
"ใคร!! ใครเป็นลูกแกกัน...คนอย่างแก...คนอย่างแกน่ะเหรอ!!!"
ไอเซ็นได้แต่หัวเราะในลำคออย่างไม่สะทกสะท้าน เขารู้สึกสนุกสนานกับร่างบางตรงหน้านี้อย่างลึกล้ำ...เด็กอวดดีที่เขาลงทุนทุ่มเงินไปอย่างมากเพื่อให้ได้มา
"ดูเหมือนจะยังไม่ยอมรับความจริงสินะ...หึหึ..เอาเถอะ อย่างเธอคงยังสนุกกับฉันได้อีกนาน...ไม่เสียแรงที่ลงเงินไปหลาย..."
ไม่รอให้ร่างสูงพูดจบ เด็กหนุ่มก็คว้าจับเอาทุกอย่างที่อยู่ใกล้ตัวเขวี้ยงใส่คนตรงหน้า ก่อนกระชากเสียงไล่อย่างเหลืออด
"ออกไป!! ฮึก...ออกไป!!"
แม้จะพยายามกลั้นสะอื้นมากเท่าไหร่ แต่สุดท้ายก็ยังคงมีเสียงเล็ดลอดออกมาเรียกความสำราญให้อีกฝ่ายได้อยู่ดี...ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งแค้น
....แค้นตัวเขาเองที่ทำอะไรไม่ได้
ร่างสูงยอมล่าถอยแต่โดยดี แต่ก็ยังกำชับกับเด็กสาวที่ก้มหน้าก้มตาอย่างประหม่าที่หน้าห้อง
"ฮินาโมริคุง...ถ้าถึงเวลาอาหารแล้วก็ยกขึ้นมาได้เลยนะ อ้อ!...แล้วนี่กุญแจ อย่าให้หนีไปได้ล่ะ"
"คะ..ค่ะ"
เมื่อสตรีร่างเล็กรับคำ ไอเซ็นก็เดินออกไป
อิจิโกะได้แต่แค่นยิ้มอย่างให้กับความไร้กำลังของตน...เขาสมเพชตัวเองเหลือเกิน
...หนี?...งั้นเหรอ? สภาพอย่างนี้จะทำอะไรได้
ยิ่งคิด น้ำตาเจ้ากรรมก็พาลจะไหลออกมา เจ้าตัวเลยได้แต่สะกดกลั้นเอาไว้จนกายบางสั่นสะท้าน
กึก...แกร๊ก..
ประตูบานนั้นปิดลงแล้ว...
ทุกครั้งที่ประตูบานนั้นเปิดออก ก็มีแต่แสงสว่างเล็กๆที่เขาไม่อาจจะไปถึง แต่หากมันปิดลง ก็ยังคงเหลือแต่ความมืดที่ไร้จุดจบ
ทุกครั้งที่ถูกชายคนนั้นข่มเหง เขาอยากจะฉวยโอกาสนั้นดับลมหายใจของร่างสูง แต่ก็ทำไม่ได้...ทุกอย่างเป็นเพราะร่างกายของเขาเอง
...ร่างกายของเขาที่ตอบสนอง ตอบสนองไปกับบทรักของไอเซ็น โซสึเกะอยู่ทุกค่ำคืน
เขานึกรังเกียจการกระทำของร่างสูง...
...แต่ที่รังเกียจยิ่งกว่านั้นคือร่างกายของเขาที่มันตอบสนอง
เขานึกประณามความโสมมของไอเซ้น
...แต่ที่ต้องสาบแช่งคือความอ่อนแอของตนเอง
เขาตัดสินใจจะจากโลกนี้ไปนับครั้งไม่ถ้วน...แต่ทำไม เขาถึงยังไม่หายไปสักที...?
ภายใต้ห้วงคิดอันไกลแสนไกลของเด็กหนุ่ม...มีเสียงแผ่วๆสะท้อนไปมาในจิตใจส่วนลึก ที่ตัวเขาเองก็ไม่อาจรับรู้ได้
....คุโรซากิ อิจิโกะ
เจ้าเจ็บ...เป็นข้าเองที่เจ็บกว่า
น้ำตาของเจ้า เป็นดั่งยาพิษบั่นทอนจิตใจข้า
รอยยิ้มที่ข้าเฝ้ามองมันมาตลอดของเจ้า...ข้าอยากเห็น อีกสัครั้ง
::The Protector:: Part1 END
TBC...
จบเระ เด๋วค่อยมาแปะอีกนะ!! รักคนอ่านบูชาคนเม้นท์เน้อ
//ขอดองแท็กสักพัก หมดแรง
edit @ 2 May 2008 10:10:24 by R i N a __ J e e Z *
